Meer overheidsinterventie, meer regels, meer belastingen. Telkens onder het edele voorwendsel van het bevorderen van ‘geluk’ en ‘gelijkheid’. In Gent zien we dit terug in het paars-groene malgoverno met Sinterklaaspolitiek, bureaucratische Kafka, doorgeslagen doelgroepenbeleid en een financiële kater. Amerikaans president Ronald Reagan vatte dit schrikbeeld kernachtig samen: ‘The nine most terrifying words in the EnglishMeerMeer lezen over “De overheid moet mensen beschermen, niet hun leven bepalen”
Tag archief:column
Het vrije woord onder vuur
De universiteit is niet langer het huis van intellectuele vrijheid. Ze verandert in een klooster waar morele dogma’s worden bewaakt en andersdenkenden als ketters worden behandeld. UGent Censuur en intimidatie zijn geen prerogatief van één politieke kleur, maar het valt op hoe gretig de progressieve voorhoede zich opwerpt als morele scheidsrechter. Van straatrellen tot ecoterreur:MeerMeer lezen over “Het vrije woord onder vuur”
Witte scholen, groene waanzin
Aan het eind van de zomervakantie pakte De Standaard uit met een artikelenreeks over ‘te witte scholen’. Steen des aanstoots: ouders die kiezen voor een school waar de concentratie anderstaligen lager ligt. Alsof ouderlijke zorg voor het welzijn en de toekomstkansen van hun kind niet langer een deugd is, maar laakbaar. Een zonde waarvoor je je moetMeerMeer lezen over “Witte scholen, groene waanzin”
Stop de beeldenstorm: Gents erfgoed verdient beter
Een fietskot in het Groot Vleeshuis? Zelfs de paarsgroene meerderheid moest toegeven dat dit geen doordachte keuze is, maar een wanhoopsdaad. Het stadsbestuur reed zichzelf, na jaren van financieel wanbeleid, klem en grijpt nu naar boekhoudkundige gymnastiek om de putten te maskeren. Wat ooit het kloppende hart van de Gentse handel was, met geschiedenis dieMeerMeer lezen over “Stop de beeldenstorm: Gents erfgoed verdient beter”
Politiek begint op het dorpsplein
Er zijn dagen waarop ik de stad ruik. Niet zomaar. Ik bedoel écht ruiken. De geur van vers gemaaid gras, van horecaterrassen, van een bouwwerf, van de Leie — ja ook van uitlaatgassen. Het is de doordringende geur van een gemeenschap, van wat geen beleidsnota ooit op papier krijgt. Ik ben, vergeef me, een gemeenschapsdenker.MeerMeer lezen over “Politiek begint op het dorpsplein”
Mathieu Cockhuyt 