• Facebook
• Instagram
• Twitter
• YouTube

Een fietskot in het Vleeshuis?!

Gent, stad van drempels

Het nieuwe Gentse stadskantoor zou een parel van moderne stadsontwikkeling zijn, zo kondigde Open Vld-schepen Sofie Bracke twee jaar geleden aan. Maar wat werd voorgesteld als een kroonjuweel, blijkt in werkelijkheid een peperduur prestigeproject, waarvan het prijskaartje explodeerde van 15 naar 40 miljoen euro. De grandeur blijkt bovendien vooral schuil te gaan in de gevel, niet in de dienstverlening. Wie een rolstoel gebruikt, met een kinderwagen komt of slecht te been is, vindt er geen rode loper, maar Kafka.

Aanvankelijk was er zelfs geen lift voorzien in het gebouw. Van een gemiste start gesproken. Te elfder ure werd er dan toch eentje toegevoegd, en die werd trots voorgesteld als de ‘Rolls-Royce’ onder de liften. In werkelijkheid is het eerder een Trabant zonder motor: te smal en vaak defect. Toen dat onrecht in 2023 op de gemeenteraad werd aangeklaagd, wuifde Groen-schepen Hafsa El-Bazoui de kritiek weg als ‘kinderziektes’. Wel, ondertussen is de patiënt chronisch ziek.

Kwinkslag

Als tijdelijke oplossing voorziet de paarsgroene meerderheid een metalen helling van 80 meter. 80 meter!? Alsof je Mount Everest moet beklimmen om je papieren in orde te brengen. Het stadsbestuur tracht de pijn te verzachten met een kwinkslag: ‘Raak je de trap niet op? Begeef je langs hier naar de top.’ De humor ontgaat me. Rolstoelgebruikers lachen maar groen. Die voelen zich vernederd.

Een structurele oplossing is beloofd… ergens in 2026. Drie jaar nadat de deuren openden. Intussen blijft het sukkelen en stijgen de kosten — en de stadskas zit al in de rode cijfers.

Een stad van uitsluiting

En zo wordt dit stadskantoor het ultieme symbool van de Gentse bestuurscultuur. Veel woorden, weinig daden. Veel gebaren, weinig oplossingen. Veel borstklopperij, weinig schaamte.

Het opiniestuk, zeg maar mokerslag, van een Gentse student in De Standaard eind vorig jaar staat me nog helder voor de geest. ‘Gent zet in op mobiliteit, groen en veiligheid. Maar een rolstoelgebruiker kan niet fietsen, en je weet hoe ze hier aan de Leie denken over auto’s.’

Zijn conclusie was vernietigend: ‘In Gent doen we niet aan bordjes, zoals in de segregatieperiode in de VS. We doen aan drempels. Veel efficiënter en goedgekeurd door de stad. Honden zijn welkom, rolstoelgebruikers niet.’ Dat is geen overdrijving of karikatuur, maar de bittere realiteit voor velen. Een realiteit die een smet werpt op het zelfverklaarde ‘lichtbaken van progressiviteit’.

Of wie herinnert zich de wandelbus? Een essentieel alternatief voor minder mobiele mensen na de invoering van het circulatieplan in 2017. Wat kregen we? Dieselbusjes waarin geen rolstoel of rollator paste. Toen de elektrische versies eindelijk arriveerden, waren die evenmin aangepast. Tot overmaat van ramp bleek uit onderzoek dat de busjes vooral gebruikt werden door toeristen en studenten. En de prijs? 480.000 euro per jaar, 11,58 euro per rit. Noem het gerust een belasting op kwetsbaarheid. Ondertussen behoort de wandelbus tot het collectieve geheugen van het paarsgroene blunderboek.

Paleis der hypocrisie

Het stadsbestuur is er nochtans als de bliksem bij om anderen de les te spellen over toegankelijkheid – de taxisector, de horeca, soms met reden – maar zelf in de spiegel kijken? Ho maar. Woorden wekken, voorbeelden strekken.

Toegankelijkheid is niet zomaar een detail, geen extraatje dat je toevoegt als je nog wat budget overhebt. Het is een hoeksteen van een rechtvaardige samenleving. Want als je de toegang tot je eigen stadskantoor al niet serieus neemt, hoe serieus neem je dan de toegang tot de samenleving zelf?

Een fietskot in het Vleeshuis?

Dit pand is een historisch monument, waar we zorg voor moeten dragen.

Wij gaan daar gewoon fietsen tegen de muur kwakken. En die beslissing is genomen zonder overleg, zonder inspraak.

Er zijn alternatieve locaties voor openbaar sanitair en een fietsberging.

Dit stadsbestuur zijn beeldenstormers, zonder kompas voor erfgoed en geschiedenis.

Lees meer: https://www.hln.be/gent/groot-vleeshuis-wordt-sowieso-fietsenstalling-jullie-zijn-precies-beeldenstormers-zonder-visie~ae796f6f/

Stop het Oostblokgevoel in SDW

Politierapport

Goed nieuws: het totaal aantal (geregistreerde) misdrijven daalt. Maar sommige problemen blijven of nemen zelfs toe. Enkele opvallende cijfers:

• Woninginbraken blijven hoog: 1061 feiten. Meer sociale controle en BIN’s zijn nodig!

• Drugsbezit is sinds 2019 bijna gehalveerd, terwijl we weten dat het gebruik stijgt. Wordt er dus nog even streng gecontroleerd? Is er een gedoogbeleid?

• Sluikstort piekt met 1110 pv’s en GAS-boetes. Meer camera’s en hogere boetes dringen zich op!

• Kraken van bewoonde panden op recordhoogte (13 panden). Slachtoffers verdienen betere bescherming.

• Verkeerscontroles: meer in fietsstraten, terwijl de overtredingsgraad in voetgangersstraten hoger ligt. Vreemde prioriteit!

• Hotspots voor criminaliteit, moeten strenger worden aangepakt met o.a. permanente camera’s.

Wij blijven deze thema’s op de agenda zetten en pleiten voor een kordaat veiligheidsbeleid.

Gentse erfgoedparels worden in ere hersteld

“Zonder traditie geen identiteit, zonder erfgoed geen toekomst. Wie zijn verleden verloochent, ontneemt zijn gemeenschap de fundamenten waarop ze bouwt.”

Vlaams minister van Onroerend Erfgoed investeert € 250.000 in drie iconische erfgoedlocaties in Gent:

Emmaüskasteeltje – Stabilisatie en reconstructie van ingestorte tunnels (€ 108.000).

 Hotel De Nockere – Restauratie van de gevel en schrijnwerk (€ 71.500).

 UCO-de Hemptinne – Herstel van de oude fabrieksmuur (€ 70.000).

Stadskantoor niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers

De kostprijs van het stadskantoor aan de Zuid explodeerde van 15 naar 40 miljoen. Dat was dan met ‘alles erop en eraan’, behalve een toegang voor rolstoelen.

Nu staat er een helling van 80 meter. Dat is zoals de Mount Everest beklimmen om jouw papieren in orde te maken. Beschamend.

Sir Roger Scruton

Sir Roger Scruton was een van de grootste conservatieve denkers van onze tijd, in een periode waarin dat gedachtegoed door de intellectuele elite werd verguisd. Als filosoof, schrijver en cultuurcriticus liet de Britse intellectueel een onuitwisbare indruk achter. Hij overleed vijf jaar geleden.

Roger Scruton observeerde scherp dat conservatieve denkers in weldenkende kringen worden behandeld als zieken die je moet mijden en niet als andersdenkenden met wie je een dialoog kan voeren. Zijn conservatieve aha-erlebnis kwam er tijdens zijn verblijf in Parijs in mei ’68, waar de revolutionaire retoriek weerklonk als een quasi-religieuze roeping. Scruton, opgegroeid in een bescheiden en links georiënteerd milieu, aanschouwde de studentenrevolte vanop de eerste rij. Onder het raam van zijn kamer galmden de echo’s van ‘interdit d’interdire’, verboden te verbieden. Wat hij zag, waren niet alleen jongeren in opstand, maar vernietigers van het verleden, relschoppers die zich afkeerden van de fundamenten van de Europese beschaving.

Het verdedigen van de Europese beschaving, een erfenis die hij samenvatte als het Goede, het Ware en het Schone, werd al snel zijn levensdoel. Scruton geloofde dat er zoiets bestaat als een goed leven: een leven in harmonie met onze omgeving, geworteld in ethiek en esthetiek. Die harmonie beschouwde hij als de essentie van een beschaving die zorg draagt voor haar natuur, die leefbare steden bouwt en geen zielloze betonblokken en die kunst waardeert die verheft in plaats van vervreemdt.

In een tijd waarin postmoderniteit vaak afstand neemt van deze idealen, bleef Scruton onvermoeibaar pleiten voor hun behoud. ‘Juist op het moment van dreigend verlies ervaren we de waarde van alles’, liet hij optekenen in een interview, ‘zoals Hegel al zei, vliegt de uil van Minerva pas in de schemering uit.’

Oikofilie, de liefde voor ’thuis’

Een centraal thema in zijn werk was het begrip ‘thuis’. Voor Scruton ging dit niet alleen over een fysieke plek, maar over een gevoel van verbondenheid, verantwoordelijkheid en continuïteit. Hij waarschuwde dat het verlies van dit fundament leidt tot vervreemding en ontheemding. In een wereld waarin globalisering vaak gepaard gaat met een verlies aan lokale identiteit, benadrukte Scruton het belang van het vertrouwde en het persoonlijke.

Scrutons conservatisme was geen rigide ideologie, maar eerder een filosofie van de liefde: een houding van zorg en respect. Hij zag het als onze plicht om de wijsheid van tradities te bewaren en te koesteren, niet om deze achteloos te vernietigen. Hij keerde zich tegen de radicale drang tot tabula rasa, het ongeschreven blad, en pleitte voor een liefdevolle reconstructie van wat waardevol is. Hij stond kritisch tegenover de economische eenzijdigheid van Margaret Thatcher, maar evenzeer tegenover het progressieve dogma dat elke vernieuwing als vanzelfsprekend goed beschouwt.

Schoonheid als basisbehoefte

Zijn visie op schoonheid was fundamenteel voor zijn denken. Scruton geloofde dat schoonheid meer is dan een oppervlakkige luxe, het is een basisbehoefte. Kunst, architectuur en muziek zijn voor hem vensters naar een dieper begrip van onszelf en onze samenleving. Hij bekritiseerde het modernisme dat vaak de menselijke maat en harmonie verloochent en pleitte voor kunst die inspireert en verbindt.

Scrutons leven was niet vrij van controverse. Hij ging tegen de stroom in, schreef over wijn, sigaren en de jacht, en werd daar soms zwaar voor bekritiseerd. Maar hij bleef trouw aan zijn principes en accepteerde de gevolgen met een waardigheid die hem kenmerkte. Zijn moed en eerlijkheid maken hem tot een inspirerende figuur in een tijd van conformisme.

Vijf jaar na zijn overlijden is zijn werk relevanter dan ooit. Scrutons nalatenschap is een oproep om schoonheid te koesteren, tradities te respecteren en verantwoordelijkheid te nemen voor de wereld die we achterlaten. Hij liet ons zien dat echte vooruitgang alleen mogelijk is wanneer we begrijpen wat het waard is om behouden te worden. Zijn oeuvre is niet alleen een inspiratiebron, maar een blijvende aansporing om onze beschaving met eerbied en dankbaarheid door te geven aan toekomstige generaties.

Neutrale overheid

Neutraliteit aan het overheidsloket is de beste garantie op een vrije, gelijkwaardige en harmonieuze samenleving.

Een gedeelde identiteit is het model van de N-VA. Gebaseerd op het Nederlands dat we spreken, de verlichtingswaarden die we omarmen en met een neutrale overheid. Alleen zo bouw je een hechte veilige en welvarende gemeenschap.

Links-laks drugsbeleid in Gent

“Drugs ontwrichten onze samenleving en hebben te vaak een succesvol, hip imago. Denk maar aan de xtc-expo die het stadsbestuur vorig jaar nog zelf heeft gesubsidieerd. Het normaliseren van drugs zal nooit een oplossing zijn.”

Lees meer: https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20250224_94385692

Radicalisering in Gent?

Ik vroeg de cijfers op. Waakzaamheid blijft geboden.

De stad werkt al sinds 2015 met verschillende partners samen om radicalisering in tegen te gaan en aan te pakken. Maar wat zijn de resultaten?

Momenteel volgt de Lokale Integrale Veiligheidscel Radicalisering (LIVC-R) acht casussen op. Het gros van de casussen betreft moslimextremisme.

Lees meer: https://www.hln.be/gent/lokale-politie-in-gent-volgt-acht-geradicaliseerden-op-team-vangt-signalen-op-vanop-het-terrein~afb8c38b/

Sint-Denijs-Westrem verdient beter!

Je davert van steen naar steen in het dorp van SDW en het Oostblokgevoel krijg je er gratis bij.

Al jaren belooft paars-groen een heraanleg, maar het blijft bij loze woorden. De buurt is het kotsbeu. En terecht.

Dankzij N-VA staat de vernieuwing van het dorpsplein in het bestuursakkoord. Ik voelde de bevoegde schepen aan de tand:

1/ Hoe behoudt de heraanleg het dorpskarakter, met groene ruimte, veilige fiets- en wandel verbindingen en voldoende parkeergelegenheid?

2/ Wat is de stand van zaken? Is er een timing?

2/ Worden inwoners, handelaars en verenigingen écht betrokken?

Deelgemeenten verdienen geen stiefmoederlijke behandeling. Ze betalen meer dan genoeg belastingen, dus verdienen ze ook aandacht en investeringen. Ik blijf dit opvolgen!

Stem voor verandering in Gent

Gentenaars die een ander beleid willen, hebben maar één keuze: een stem voor de N-VA. Elke andere stem leidt naar meer van hetzelfde. Stem Mathieu in de gemeenteraad.

“Ik stemde altijd voor de liberalen, nu voor jullie.” Mathieu Cockhuyt (31) lacht als een bezoeker van de zondagse bloemenmarkt op de Kouter hem toespreekt. “Dat horen we vaak. Veel Gentenaars zijn zwaar teleurgesteld in de liberalen. Ze beloofden veel, maar gaven een links bestuur in de plaats.”

N-VA is het enige alternatief voor wie het anders wil. Elke stem voor een andere partij zorgt voor meer van hetzelfde.

Een reporter liep een voormiddag mee met N-VA Gent op campagne. Lees het volledige verslag: https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20240928_94622574?fbclid=IwY2xjawFqjlZleHRuA2FlbQIxMAABHTfGfEYNaiF-v7Ug7cajtMSbSFy4dirW2vieDHeNzo007WLvidwoJBU90g_aem_TNt1QoQgffTHyr8hrQfd-w

Meer aanbod, minder regeltjes. Meer markt, minder overheid. Bouwen, bouwen, bouwen betaalbaar wonen in Gent.

Dus krak het tegenovergestelde dan wat Stad Gent nu doet

Verhogen belasting op woningen (+20%)

Inflatie aan regeltjes die bouwen moeilijker en duurder maken.

Sociale woningen zullen altijd nodig zijn. Als (tijdelijke) springplank naar activering en zelfredzaamheid, met een focus op werk, opleiding en Nederlands. En voor een kleine groep is het de enige oplossing. Zij verdienen deftige woningen en geen krotwoningen.

Maar het stadsbestuur wil 20% – 40% sociale woningen. Dat betekent dat 40% van de Gentenaars afhankelijk wordt van de overheid voor een dak boven het hoofd. Dat betekent dat die andere 60% mag dokken.

Dat betekent dat het aanbod voor wie werkt, geen recht heeft op sociale toeslagen en amper iets vindt op de reguliere markt, krimpt.

Ps: de sociale huisvestingsmaatschappij in Gent heeft geen goed track record (Google dat maar eens).

Pps: Gent weigert te controleren op eigendomsfraude in het buitenland.

Voorkooprecht van de stad op elke grond (om er sociale woningen op te bouwen). Een eigenaar mag dus niet zelf beslissen aan wie hij verkoopt. De overheid weet het beter. Dan jaag je ontwikkelaars gewoon weg: toedeloe.

Hypocrisie. Verschillende partijen pleiten voor meer sociale huisvesting, meer asielzoekers en meer financiële steun voor wie een woning koopt, maar géén nieuwe verkavelingen. Hallo?!

Met zo’n ‘liberalen’ heb je geen socialisten nodig.

Wat werkt wel? Bouwen, bouwen, bouwen. Weg met Kafka. De papierberg moet verkleinen. Minder verboden en geboden, en een vlottere samenwerking met de Stad zorgt voor meer aanbod. Meer aanbod drukt de prijs. Daarnaast kan budgethuren een aanvulling zijn voor bijvoorbeeld starters

Binnenkort een waterbus in Gent? Andere steden gingen ons al voor 

Als jonge Gentenaar maak ik me zorgen over onze stadskas. De stadsschuld steeg op enkele jaren tot een buitensporig bedrag van meer dan 1 miljard euro.

Het roer moet om.

Snoeiplan: er is te veel spilzucht en er zijn te weinig middelen voor kerntaken zoals onderhoud, veiligheid en mobiliteit. Het volgende stadsbestuur moet met de luizenkam door de uitgaven. Behouden wat werkt, schrappen waar nodig.

Uitgavennorm: die norm bepaalt hoeveel de stadsuitgaven mogen groeien, rekening houdend met de groei van de – structurele – ontvangsten. Zo’n norm vereist dat belastinggeld vloeit naar beleid dat resultaten behaalt. Zo verplichten we de politiek om zichzelf en niet de portefeuille van de Gentenaar te doen krimpen.

Kies N-VA voor lagere belastingen, schuld afbouw en investeringen in kerntaken.

De Gentse kas is leeg. Gent is schuldenkampioen van Vlaanderen met een schuld van meer dan 1 miljard euro.

En dus zitten Open Vld, Vooruit, Groen en cd&v in de zakken van de Gentenaar met duurdere dienstverlening en hogere belastingen, ondanks eerdere beloftes.

En daar stopt het niet. Parkeren werd duurder, onze flikken kregen niet de middelen die ze nodig hebben, er werd een premie geschrapt voor kinderen met een handicap en bijna alle tarieven van de stadsdiensten en van de woonzorgcentra van de Stad gingen omhoog.

Zo steeg de belasting op wonen met meer dan 20%. Dat scheelt al meteen enkele honderden euro per jaar.

Jaar na jaar wordt belastinggeld verspild aan inefficiënte projecten en troetelsubsidies waarbij je je kan afvragen wiens belang ze dienen. Ook het waterhoofd van een personeelsbestand kost handenvol geld.

Niet de Gentenaar, maar Stad Gent leeft boven zijn stand.

N-VA wil de belastingen omlaag, de schuld afbouwen en meer investeren in onze prachtige stad.

Gent: een hoge-afvalzone?

De Arteveldestad is een stad van schoonheid, cultuur en geschiedenis. Het verleden vloeit hier samen met het heden. Helaas wordt dit prachtige beeld steeds vaker ontsierd door opkomend afvalgetij. Van de bruisende straten van het stadscentrum tot de rustige parken en woonwijken, zwerfvuil en sluikstort zijn een zichtbaar en hardnekkig probleem. Een probleem dat niet alleen de esthetiek van de stad aantast, maar ook de leefbaarheid van onze omgeving.

Fietsen door Gent biedt een trieste inventaris: sigarettenpeuken op de stoep, blikjes en plastic flesjes langs de berm, fastfoodverpakkingen in de parken. De afvalproblematiek in Gent is één van de grootste uitdagingen voor de komende jaren. In 2023 haalde IVAGO maar liefst 1.200 ton zwerfvuil en 900 ton sluikstort op. Dat is 13 procent meer dan in 2022.  Ook het aantal meldingen van sluikstort steeg met 16 procent, een triest record. Gent heeft al een lage-emissiezone, maar verandert het nu ook in een hoge-afvalzone?

Diagnose

De verloedering van het straatbeeld is in de eerste plaats een symptoom van toenemende onverschilligheid. Individualisering is vandaag de norm, zelfbeperking de uitzondering. Ook onze omgang met voeding is veranderd. Het sociale aspect van eten verdwijnt, consumentisme neemt toe. Fastfood en meeneemkoffie maken van wandelend eten en drinken een dingetje. Dat vuil moet ergens naartoe.

Daarnaast lezen we in de netheidsrapporten dat de wijken Sluizeken, Rabot en Dampoort het meest kreunen onder de afvalberg. Het aanwijzen van een specifieke bevolkingsgroep als schuldige is te kort door de bocht. Het zijn kwetsbare buurten met een hoge bevolkingsdichtheid. Ze verdienen een krachtdadige aanpak die verder reikt dan alleen zwerfvuil en sluikstort. Ook bij hen is het trouwens een kleine groep die het verpest voor iedereen. Bovendien doen ook toeristen en de zogenaamde “klimaatgeneratie” een duit in het afvalzakje.

Toegegeven, Stad Gent probeert, met wisselend succes, het probleem aan te pakken. Zo vond Vooruit-schepen De Bruycker er niks beters op dan het zwerfvuil in het Citadelpark doodleuk te laten liggen. Een gedoogbeleid dus voor vetzakkenmentaliteit. Experts waren unaniem: vuil trekt vuil aan. Het project stierf een stille dood. En wat met de nieuwste aanpak van het groenlinkse knuffelbeleid? Nieuwkomers die sluikstorten mogen op de koffie en krijgen afval-les. Je verzint het niet.

Remedie

Dé wonderoplossing bestaat niet, maar beterschap is mogelijk. Om te beginnen moet de Stad ondersteunen bij de afvalfactuur. Zo zijn er sociale tegemoetkomingen en kan je dankzij de N-VA-fractie vuilniszakken per stuk kopen. Het financiële aspect is dus geen struikblok. Infrastructuur en handhaving zijn dat wel.

Iedereen is het erover eens dat meer en slimme vuilnisbakken cruciaal zijn om groene ruimtes toegankelijk te maken voor een breder publiek. Slimme vuilnisbakken die melden wanneer ze vol zijn helpen om sneller en effectiever in te grijpen. Ze besparen heel wat tijd, kilometers en CO2-uitstoot. Een win-win dus. Ook het stimuleren van gewenst gedrag, via pratende vuilnisbakken, kan deel zijn van de oplossing. Op dit vlak kan de Stad nog heel wat tandjes bijschakelen.

Handhaving is nog steeds een taboe voor het linkse bestuur, maar geen schuld zonder boete. De vervuiler moet betalen. De pakkans moet omhoog, door het afval te doorzoeken, meer controles tijdens piekmomenten in de zomer, en door camera’s te gebruiken. Hoewel ik een koele minnaar ben van camera’s, zijn mobiele sluikstortcamera’s op hotspots een onvermijdelijk sluitstuk van een totaalaanpak. Volgens de afvalstoffenmaatschappij OVAM wordt ‘de pakkans een stuk groter en heeft de aanwezigheid van camera’s een sterk ontradend effect’.

Maar het echte verschil wordt gemaakt door de inwoners. Mensen zijn van nature geen nestbevuilers. Toch dumpen ze afval of vernielen ze bushokjes. Dat komt omdat ze niet het gevoel hebben dat de publieke ruimte ook van hen is. Wat niemand beheert, wordt door niemand verzorgd, wist Aristoteles al.

Stap voor stap

Rome is niet op één dag gebouwd. De weg naar een proper Gent is een weg van lange adem, maar die weg begint vandaag.  Geen enkele generatie bezit onze stad. De toekomst van Gent ligt in onze handen. Laten we ervoor zorgen dat die toekomst schoon, groen en vrij van zwerfvuil is. Noem me conservatief, noem me naïef, maar ik durf nog verwachtingen te hebben van mensen. 

𝗢𝗣𝗜𝗡𝗜𝗘. 𝗡𝗲𝗱𝗲𝗿𝗹𝗮𝗻𝗱𝘀 𝗶𝘀 𝗱𝗲 𝘀𝗰𝗵𝗼𝗼𝗹𝘁𝗮𝗮𝗹

𝘓𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘴𝘱𝘦𝘦𝘭𝘱𝘭𝘢𝘢𝘵𝘴 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘵𝘢𝘭𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘦 𝘥𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘕𝘦𝘥𝘦𝘳𝘭𝘢𝘯𝘥𝘴? 𝘔𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘦𝘳𝘭𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵-𝘝𝘭𝘢𝘢𝘮𝘴𝘦 𝘢𝘧𝘬𝘰𝘮𝘴𝘵 𝘩𝘶𝘯 ‘𝘮𝘰𝘦𝘥𝘦𝘳𝘵𝘢𝘢𝘭’ 𝘪𝘮𝘱𝘰𝘳𝘵𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘬𝘭𝘢𝘴, 𝘰𝘧 𝘭𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘻𝘦 𝘥𝘪𝘦 𝘣𝘦𝘵𝘦𝘳 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘤𝘩𝘰𝘰𝘭𝘱𝘰𝘰𝘳𝘵? 𝘙𝘦𝘭𝘦𝘷𝘢𝘯𝘵𝘦 𝘷𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯, 𝘸𝘢𝘯𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘴𝘤𝘩𝘰𝘰𝘭𝘫𝘢𝘢𝘳 𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘴𝘵𝘢𝘳𝘵 𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘎𝘦𝘯𝘵𝘴𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥𝘴𝘣𝘦𝘴𝘵𝘶𝘶𝘳 𝘱𝘳𝘰𝘮𝘰𝘰𝘵 𝘢𝘭 𝘫𝘢𝘳𝘦𝘯 𝘢𝘤𝘵𝘪𝘦𝘧 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘣𝘳𝘶𝘪𝘬 𝘷𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘵𝘢𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘕𝘦𝘥𝘦𝘳𝘭𝘢𝘯𝘥𝘴 𝘰𝘱 𝘴𝘤𝘩𝘰𝘰𝘭. 𝘋𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘣𝘦𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯. 𝘛𝘪𝘫𝘥 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘢𝘢𝘭𝘢𝘤𝘵𝘪𝘦𝘱𝘭𝘢𝘯 𝘰𝘮 𝘥𝘦 𝘕𝘦𝘥𝘦𝘳𝘭𝘢𝘯𝘥𝘴𝘦 𝘵𝘢𝘢𝘭𝘬𝘦𝘯𝘯𝘪𝘴 𝘵𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘎𝘦𝘯𝘵𝘴𝘦 𝘴𝘤𝘩𝘰𝘭𝘦𝘯.

Het Gentse stadsbestuur (Groen, Open Vld, Vooruit en cd&v) voerde de voorbije legislatuur een thuistaalbeleid in het onderwijs. In een beleidsnota riep de toenmalige Groen-schepen voor Onderwijs Elke Decruynaere (nu opgevolgd door Evita Willaert) op tot een klasaanbod aan boeken, tijdschriften en apps aangepast aan de thuistalen van de leerlingen. Met andere woorden: spreekt een kind thuis Turks, Bulgaars of Pools, dan kan dat in de klas in de Arteveldestad ook. Groen Gent wil dit beleid de komende zes jaar voortzetten. Dat mogen we niet laten gebeuren.

Meertaligheid is een troef, maar in een stedelijke context, waar diversiteit groot is, is ook de nood aan één verbindende onderwijstaal groot. In Vlaanderen is dat het Nederlands. Dat is geen detail, maar een sociaal verhaal. Als je wil dat kinderen gelijke kansen krijgen, is een goede kennis van het Nederlands fundamenteel. Zo spreekt een derde van de Gentse kinderen thuis een andere taal dan Nederlands. Bovendien heeft één op de zes kleuters onvoldoende Nederlands onder de knie om de oversteek te maken naar het eerste leerjaar. Volgens cognitief psycholoog Wouter Duyck (UGent) liggen Nederlands-onkundige kinderen tegen hun vijftiende gemiddeld een volledig schooljaar achter op hun Nederlandssprekende leeftijdsgenoten.

Dat kinderen thuis in een uitsluitend anderstalige omgeving leven ligt niet aan hen. Zij mogen daar dan ook niet het slachtoffer van worden. Daarom is het zo belangrijk dat er op school Nederlands wordt gesproken. Om die reden moeten kinderen vanaf drie jaar naar school gaan, zodat ze al spelenderwijs onze omgangstaal leren. Dit vraagt een engagement van zowel nieuwkomer als de ontvangende gemeenschap: de toekomst van het kind ligt in Vlaanderen.

𝗗𝗲 𝘁𝗼𝗿𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗕𝗮𝗯𝗲𝗹
Het belang van het Nederlands op school wordt nog groter wanneer we beseffen dat de school voor veel kinderen de enige plaats is waar ze in contact komen met onze taal. Maar ook praktisch roept een thuistaalbeleid heel wat vragen op. Hoe kan een leerkracht toezicht houden als hij niet begrijpt wat er gezegd wordt? Wat als een leerling, of leraar, gepest of beledigd wordt in een voor de leraar onbegrijpelijke taal? Of wat als de ‘Russische kindjes’ zich verenigen tegen de ‘Oekraïense’, en vice versa? Als dat ene Bulgaarse kindje het andere in het Bulgaars uitleg geeft, klopt die dan? Of verwachten we van leerkrachten dat ze alle talen kennen? Arabisch, Berbers, Turks, Albanees, Bosnisch, Spaans en Pools? En waar trekken we de grens? Valt de Oekraïner uit de boot?

De praktische uitdagingen zijn niet de enige zorg. Een ander, misschien nog groter risico, is dat dit beleid segregatie in de hand werkt. Er bestaat een reëel gevaar dat leerlingen zich isoleren in taalgroepen dat leerlingen zich isoleren in taalgroepen, wat een rem zet op de sociale cohesie en integratie. Zo gaf de Gentse onderwijsschepen instructies om kinderen die thuis dezelfde taal spreken samen te zetten in aparte groepjes. Maar willen we dat ‘Marokkaanse kindjes’ met de ‘Marokkaanse kindjes’ spelen en de ‘Turkse’ met de ‘Turkse’? Waarom dan niet meteen ook aparte klassen per land of regio van herkomst? Dat is niet mijn toekomstbeeld. Ik kies liever voor een warm en inclusief Gent waar niet afkomst, maar toekomst telt.

𝗞𝗮𝗻𝘀𝗲𝗻𝗴𝗲𝗻𝗲𝗿𝗮𝘁𝗼𝗿
Of het omarmen van de thuistaal problemen oplost valt te betwijfelen. Dat het een pak nieuwe problemen creëert is zeker. Veel vaker dan met armoede heeft sociale achterstelling te maken met taal. Het is daarom de taak van het onderwijs om ervoor te zorgen dat de kloof tussen schooltaal en thuistaal niet uitgroeit tot een socio-economische kloof. Onderwijs moet een kansengenerator zijn. Waar de wieg van een kind staat mag er niet toe doen. Laat kinderen maar zwemmen in het taalbad via lagere schoolplicht, een Nederlandstalige schoolomgeving, het stimuleren van ouderlijke verantwoordelijkheid, voldoende én betaalbare kinderopvang, taaltesten en extra ondersteuning via taalklasjes. Zo geven we kinderen de beste kansen om in Gent niet alleen een toekomst op te bouwen, maar er ook echt deel van uit te maken.

5de plaats gemeenteraad Gent

The word is out! Vanop plaats 5 ding ik op 13 oktober naar uw stem. Goesting om mee de vernieuwing en verjonging te trekken richting de Gentse verkiezingen .

Samen bouwen we aan een beter Gent!

Voor goed bestuur, minder geldverspilling, lagere belastingen, een veilige en propere stad, minder regels en bemoeizucht, onderwijs mét de focus op kennis en Nederlands, betaalbaar wonen, een sociaal beleid met rechten én plichten, en meer en betere mobiliteit voor iedereen.

Wat een toppers:

Charlotte Coucke, Arnout Wittevrongel, Nicolaas Vandenabeele, Lynn Van Hove, Tom Van Damme, Rosalie Lagaert, Aaron Verbrugghe, Bram De Maertelaere, Korneel Decorte, Lander Van der Slycken

Elke ploeg heeft een sterke 12^e man nodig. Het is vanop die plaats op de Kamerlijst dat ik de eer heb om op 9 juni 2024 naar uw stem te dingen!

N-VA is de beste garantie op een welvarend Vlaanderen!

Lagere belastingen, minder overheidsbemoeienis, een begroting op orde en een rechtvaardig sociaal beleid. Dat is goed bestuur.

N-VA is de beste garantie op een veilig Vlaanderen!

Veiligheid is een kerntaak van de overheid. Veiligheid is een garantie op vrijheid. Als criminoloog en bestuurskundige wil ik meebouwen aan onze veiligheidscultuur. We versterken de politie en werken de achterstand bij justitie weg. Zo maken we komaf maken met de straffeloosheid. Wanneer straffen worden uitgesproken moeten ze ook worden uitgevoerd.

Op mij kan u rekenen! Voor Vlaanderen. Voor welvaart. Dank voor uw steun. Dank voor uw vertrouwen!

Lees mijn verkiezingsprogramma: https://mathieucockhuyt.com/federaal-verkiezingsprogramma/

Financiële stabiliteit is onze prioriteit. De schulden van vandaag zijn de belastingen van morgen. Als jonge Gentenaar baart me dat zorgen. Ik wil een verantwoordelijk financieel beleid, waarbij alle uitgaven systematisch gescreend worden op zinvolheid en efficiëntie. De Gentenaar betaalt zich blauw aan allerhande belastingen en retributies. De stijging van de onroerende voorheffing is symbolisch voor deze paars-groene takscoalitie.  

Ik geloof in een veilige en vrije stad waar niemand schrik heeft om ’s avonds alleen op straat te lopen en iedereen ten volle kan genieten van alles wat Gent te bieden heeft.

Ik geloof in een lokaal economisch beleid dat voorwaarden schept om ondernemers en zelfstandigen te laten floreren in plaats van te blokkeren.

Wij staan voor betaalbaar wonen.

We maken werk van een leefbaar Gent met een nultolerantie voor zwerfvuil en openbaar druggebruik en -dealen.

Tijd voor een rechtvaardig en sociaal beleid, gebaseerd op vrijheid en verantwoordelijkheid. Met sociale correcties voor wie het nodig heeft en streng voor wie van kwade wil is.

Vervoersarmoede is een pijnpunt in onze stad. Ik geloof in een veilig en robuust mobiliteitsbeleid met ruimte voor iedereen en elk vervoersmiddel. Ik ben de polarisering rond mobiliteit meer dan moe.

Er is nood aan een taalactieplan Nederlands om kinderen met een andere moedertaal een toekomst te geven.

We maken werk van een toegankelijk openbaar domein voor rolstoelgebruikers, ouderen en mensen met een kinderwagen.

Het tijd is om te kiezen. Te kiezen voor verandering.

Gent kan terug de Fiere Stede worden.

In de kijker.

“Kraken houdt enorme veiligheids- en gezondheidsrisico’s in en leidt tot overlast voor de buurt. Burgemeester De Clercq moet geen verstoppertje spelen. De federale wetgeving is duidelijk. Kraken is verboden. De burgemeester is verantwoordelijk voor de lokale openbare veiligheid en gezondheid. Daarom vragen we een slagkrachtig anti-kraakplan. Pak de leegstand aan, zorg voor extra politiecontroles, stimuleer buurtinformatienetwerken en zet in op de wijkpolitie. Zij houden de vinger aan de pols. Maar ik begrijp dat dat lastig is met een links bestuur dat eigenlijk wel sympathie heeft voor krakers.” (Beelden: AVS 14/09/2023)

De sociale woonwijk aan de Vledermuisstraat en de Watersnepstraat in Wondelgem wordt geplaagd door krakers. Al negen woningen zijn ingepalmd en dat brengt heel wat overlast met zich mee voor de buurtbewoners. De jongerenafdeling van N-VA, die in Gent in de oppositie zit, vindt dat het stadsbestuur niet genoeg actie onderneemt tegen krakers. Mathieu Cockhuyt (voorzitter Jong N-VA Gent) vraagt dan ook een actieplan.

Passie.

Voor wie zich geroepen voelt tot de res publica, voor wie het vuur van verontwaardiging en maatschappelijke betrokkenheid voelt branden, is politiek de mooiste stiel ter wereld.

Ik begrijp dat de politieke klasse geen al te beste beurt maakt. Ik kan me daar enorm over opwinden. Maar als jij je niet moeit met de politiek zal de politiek zich toch met jou moeien: veiligheid, belastingen, mobiliteit, klimaat en ga zo maar door.

Mijn roeping is niet die van commentator. Niet die van de zijlijn. Maar die van besturen in naam van het volk. Daarom engageer ik me om het anders en beter te doen! Handen uit de mouwen, met de voeten in de modder.

Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg. Maar luister niet naar mijn woorden, kijk naar mijn daden. Ik vind het prima om achteraf afgerekend te worden op wat ik wel of niet heb gedaan. Maar daarvoor moet ik eerst jouw vertrouwen krijgen!

Mijn inziens is het tijd voor een sterk lokaal bestuur dat zich focust op haar kerntaken. De komende jaren moeten we volgende uitdagingen aanpakken:

1. Gezonde overheidsfinanciën. De stadsschuld bedraagt meer dan 1 miljard euro. De hoogste schuld van Vlaanderen;
2. Voorwaarden scheppen om te ondernemen en te floreren, sociaal, ethisch en ecologisch gecorrigeerd. Door ondernemen aan te moedigen maximaliseren we onze welvaart en welzijn;
3. Publieke sector krachtdadig besturen: onderwijs, welzijn, zorg, mobiliteit en veiligheid;
4. Investeren in digitalisering, infrastructuur en innovatie;
5. Opkomen voor een gezamenlijk verhaal. Voor een burgerschap op basis van vrijheid, solidariteit en verbondenheid, gekoppeld aan verantwoordelijkheid en een rechten- en plichtenverhaal. Met het Nederlands als taal die ons bindt. Deze waarden vormen de fundamenten voor een hechte en warme gemeenschap. Alleen zo krijgen we alle Gentse neuzekes in dezelfde richting voor een leefbaar Gent.

We maken een einde aan de marketingretoriek en de achterkamerpolitiek. We zetten de ramen en deuren open in het stadhuis en betrekken de burger écht bij het bestuur!

Ik ben raadslid in Gent en woordvoerder van de N-VA-Kamerfractie. Ik behaalde een bachelor in het maatschappelijk werk (HoGent), een master in de criminologie (UGent) en ben masterstudent in de bestuurskunde (UGent). Daarnaast ben ik actief als columnist en essayist.

We moeten eerlijk zijn. Heel wat gaat goed in Gent. Maar veel gaat ook niet goed. Te veel om het stadsbestuur zelfgenoegzaam achterover te laten leunen. Daarom sta ik elke dag op de barricade. Omdat ik hou van deze stad en omdat mijn geduld op is.