Een gulzige mond is zelden verzadigd

Ken je dat spreekwoord? De vorige uitbater van de Blauwe Kiosk alvast wel. Anderhalf jaar geleden verdween onze vertrouwde kiosk aan de Kouter. Wat was er aan de hand? Wel, gezien de stijgende schuldenput in Gent (1 miljard euro tegen 2025) dachten ze op de Botermarkt dat er nog wel wat te halen viel bij de lokale ondernemers. In februari 2020 kreeg Peter Maximus, uitbater van de Kiosk sinds 1998, te horen dat zijn standgeld steeg van 7000 euro naar 20.000 euro. Zomaar eventjes een verdrievoudiging! Kennelijk dacht de Gentse Vivaldi dat ze een geldkoe hadden gevonden. De man kende zijn cijfers en wist dus dat deze prijs onrealistisch was. Er zat niks anders op dan na meer dan 20 jaar de handdoek in de ring te gooien. De stad schoot zichzelf in de voet, een terugkerend fenomeen. De Gentenaar miste zijn kiosk, een ondernemer was zijn inkomen kwijt en de stad had nu géén inkomsten meer. Weg sfeer.

Bron: De Gentenaar en PZC.

Realiteit overtreft hier wederom de fictie. Goed bestuur betekent voorwaarden scheppen om het ondernemerschap en het maatschappelijke leven te laten floreren. Faciliteren. Niet blokkeren.

Met lange tanden keerde het stadsbestuur dan maar terug naar een instelprijs van 6.000 euro. Ondernemer Joris Van Duffel (van o.a. Yalo Hotel) greep zijn kans, kreeg het contract en kocht de kiosk over van de vorige eigenaar. Een kiosk die dus hetzelfde doet, aan een lagere prijs dan degene die weg moest. De Gentse reglementitis zorgde er wel voor dat de kiosk elke zondagavond weer weg moet. In tegenstelling tot vroeger is het dus geen vaste, maar een mobiele kiosk ­­– dit terzijde.

En toen kwam het paasweekend. Het openingsweekend van de vernieuwde kiosk. De herrijzenis was een feit – wat me evenwel tegen de borst stoot is dat onze burgervader van de gelegenheid gebruik maakte om de kiosk te feliciteren met deze comeback. Dat is de mensen toch gewoon in hun gezicht uitlachen?

Hoewel hardleers mag ik hopen dat dit een les is voor de paarsgroene coalitie in Gent. Wie te veel wil, eindigt vaak met lege handen.

Realiteit overtreft hier wederom de fictie. Goed bestuur betekent voorwaarden scheppen om het lokaal ondernemerschap en het maatschappelijke leven te laten floreren. Te faciliteren. Niet te blokkeren. Daar varen we allen wel bij.

Rest me enkel nog de nieuwe uitbater te feliciteren! En tot binnenkort op de Kouter!

Gepubliceerd door Mathieu Cockhuyt

Mathieu Cockhuyt (1993) behaalde een bachelor in de sociale wetenschappen en een master in de criminologie. Hij studeert bestuurskunde en publiek management aan de UGent en is werkzaam als parlementair medewerker van Valerie Van Peel (N-VA), jongerenvoorzitter van N-VA Gent en columnist.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: