Echt sociaal

(De Morgen 04/05/2022)

Gisteren was het 1 mei, Dag van de Arbeid. Ik gun ieder zijn feestdag en zijn verzetje. Maar er moet mij toch iets van het hart. In de aanloop richting de feestdag van de arbeid hoorde ik veel geblaat en weinig wol. Veel spierballengerol, maar weinig inhoud.

Wat ik echter mis: hoe gaan we ervoor zorgen dat tegen 1 mei 2023 meer mensen aan de slag zijn dan vandaag? Werken blijft dé koopkrachtverhoging bij uitstek (of zou dat toch moeten zijn). Hoe gaan we de lasten op arbeid verlagen en werken dus meer lonend maken? Hoe houden we onze sociale zekerheid betaalbaar? Kortom: ik mis hervormingen op de arbeidsmarkt en in de sociale zekerheid.

Ik mis hervormingen op de arbeidsmarkt en in de sociale zekerheid.

Ik besef dat dit minder goed bekt dan de ‘rijkentaks’. En de rijke dat is altijd de ander, de buurman, nietwaar? Laten we de dramademocratie en mediacratie toch eens overstijgen. Laten we echt eens het geld halen waar het zit, bij de overheid.

Tegen 2027 zullen we het hoogste begrotingstekort hebben van alle industrielanden. Tegelijk kent België een obsceen overheidsbeslag (mate waarin de overheid beslag legt op de middelen die door de economie worden gegenereerd). Simpel gezegd: het probleem zit hem dus niet bij de inkomsten, maar bij de uitgaven van de overheid.

Tegen 2027 zullen we het hoogste begrotingstekort hebben van alle industrielanden.

Een studie van de Nationale Bank zet deze spilzucht nog eens extra in de verf: gemiddeld spendeert de NV België 5% meer van haar bbp dan de buurlanden. Tegelijk zijn de kwaliteit van dienstverlening en infrastructuur in dit landje ondermaats. Iets klopt hier dus niet.

Bottomline: we moeten naar een sterke, ergo afgeslankte overheid die zich focust op haar kerntaken en de kwaliteit van deze taken garandeert.

Nu we toch bezig zijn. Waar blijft de aangekondigde fiscale hervorming? Fiscaliteit in dit land overstijgt amper het niveau van de koterij. Dat moet efficiënter en billijker. Waarom is er bijvoorbeeld geen woonbonus voor een eerste, maar wel voor een tweede woning? Waarom bestaat er nog steeds zoiets als butlerkorting in de personenbelasting?

Simpel gezegd: het probleem zit hem dus niet bij de inkomsten, maar bij de uitgaven van de overheid.

Doe iets aan onze belastingdruk, onze overheidsuitgaven en ons structureel begrotingstekort. Dat zou pas sociaal zijn. Want vergeet niet: de schulden van vandaag zijn de belastingen van morgen. Tijd dat de politiek het adagium van ‘après nous le déluge’ overstijgt.

Gepubliceerd door Mathieu Cockhuyt

Mathieu Cockhuyt (1993) behaalde een bachelor in de sociale wetenschappen en een master in de criminologie. Hij studeert bestuurskunde en publiek management aan de UGent en is werkzaam als parlementair medewerker van Valerie Van Peel (N-VA), jongerenvoorzitter van N-VA Gent en columnist.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: